In een van mijn allerlaatste werkdagen in de thuiszorg kreeg ik een prachtig, persoonlijk geschreven kaart (zie afbeelding) van een man die zich inmiddels in de stervensfase bevond.

Voordat ik echt de deur uitstapte, kwamen er nog mooie afscheidswoorden van meneer zelf: “Je hebt verlichting gebracht de afgelopen dagen, als jij er was.” Maar ook zijn dochter zei: “Daar waar jij komt, breng je licht.”

Dank je wel, zei ik… ik was echt even overrompeld door zulke mooie woorden, simpelweg door er gewoon te ZIJN.

Eenmaal in de auto merkte ik dat we bij deze man samen ‘de taal van de oneindigheid begrepen’. Een gesprek van ziel tot ziel, tussen twee aardse lichamen, hadden we enkele weken daarvoor gehad tijdens de ADL-verzorging aan de wastafel. Het was er opeens. De woorden die we spraken, weet ik niet eens meer. Maar er was bij ons beiden een weten, een innerlijk weten, van oneindige vrede en liefde die ons altijd omringt, in welke vorm het zich dan ook aandient.

Voordat ik bij mijn volgende werkadres binnenstapte, ‘schudde ik even mijn lichaam uit’ om bewust en met helderheid en afstemming naar binnen te gaan bij de volgende persoon. Het was alsof het nog in de lucht hing. Ook deze ernstig zieke dame, die ik nu voor het laatst zag, zei tegen mij: “Als jij binnenkomt, verlicht je de kamer.”

Bijzonder. Mooi hoe onzichtbare energieën, die door en om mij heen stromen, in een tastbare vorm met woorden kunnen worden uitgedrukt.

We zijn allemaal hier op aarde om een aards leven te leiden, met alle uitdagingen en levenslessen die dat met zich meebrengt. Ik ben dankbaar dat ik van dichtbij zulke momenten mag ervaren, waarin ik voel dat we zoveel meer zijn dan alleen onze fysieke vorm. Ook ik, met mijn eigen meegemaakte nabij-de-dood-ervaring, besef weer de grootsheid en kracht vanuit het universum, of hoe je het ook wilt noemen.