Op een ochtend in het hospice, tijdens een warme overdracht van de nachtdienst, ligt een stervende vrouw rustig wakker in haar bed. Ze zegt enkele korte zinnen: “Ik ga naar huis.” “Ik ben bijna thuis, het is er mooi.” Op de vraag of er nog iemand thuis op haar wacht, antwoordt ze: “Mijn dochter.” (Mevrouw heeft een overleden dochter.) Met een glimlach ligt ze in haar bed. Bij verder aanspreken komt er geen reactie.

Zo zie je maar: onverwachts kunnen die enkele minuten je opeens deelgenoot maken van een levens-einde-ervaring. Het verrast je, en als je je bewust bent dat deze ervaringen bestaan, kun je ze eerder herkennen en de waarde ervan omarmen, zowel voor de stervende als voor de naasten.

Later die ochtend deel ik dit ervaringsmoment met aanwezige familieleden. De dochter, die ik nog even alleen spreek op de gang, bedankt mij met tranen in haar ogen voor het delen van deze ervaring van haar moeder. Ze vindt het mooi, ze is geraakt.

De eigen huisarts komt die dag nog langs, en ik maak ook hem deelgenoot van deze ervaring. De huisarts benoemt het als mooi. Wat hij er verder van vindt, weet ik eigenlijk niet; ik heb er niet naar gevraagd. Maar dat deze veelvuldige levens-einde-ervaringen, hoe klein of groot ook in zichtbaarheid, eigenlijk altijd een mooie impact hebben en er altijd al zijn geweest in de stervensfase, mag benoemd worden. Deze ervaringen dragen ook bij aan het vergemakkelijken van ‘de overgang’ wanneer op alle lagen van het ZIJN het aardse leven wordt losgelaten.

Training ‘Rust Rondom het Sterfbed’
Deze trainingsdag kan je als zorgverlener of vrijwilliger volgen
– Op vrije inschrijving in het klooster van Huissen, lees HIER meer
of als incompany training, lees er HIER meer over.