Met liefde en respect schrijf ik dit bericht voor iedereen die zich er stiekem in herkent: dat je spreekt of schrijft over ‘de persoon / de bewoner / de gast / de cliënt is rustig ingeslapen’.

Nee, lieve mensen. Iemand slaapt niet rustig in. Iemand is doodgegaan. Iemand is gestorven.
Zijn dit harde woorden? Misschien wel voor sommige mensen. Zijn het belangrijke woorden? Ja, dat vind ik.
Met elkaar is er in onze maatschappij steeds meer een cultuur ontstaan waarin woorden als sterven en doodgaan een verzachtend en kalmerend beeld moeten geven. Dit kan bewust worden gedaan, maar wordt ook onbewust overgenomen.
Het is een vorm van taalgebruik die helpt omgaan met het moeilijke onderwerp van het sterven door het minder confronterend te maken.

Echter, is het woordgebruik een belangrijke stap in het erkennen van wat we allemaal meemaken: we worden geboren en we gaan weer een keer dood. En ja, er gaan ook mensen veel te vroeg dood. Dat is gewoon meer dan waardeloos, en dan zeg ik het nog netjes.

Door eerlijk te zijn in het zorgvuldig en liefdevol gebruiken van woorden als doodgaan, overleden en gestorven, laat je de waarheid in dit aardse leven wel doordringen in het brein en de gevoelswereld van jezelf en van de ander.

Je kunt namelijk ook zeggen: iemand is rustig overleden / gestorven/ doodgegaan.

Naar mijn idee is eerlijkheid belangrijk om iemand te helpen het verlies te gaan verwerken. Je ondersteunt iemand daarin juist.

Ik ben benieuwd naar jouw reactie.