Een vraag die je jezelf altijd mag stellen als zorgverlener rondom het sterfbed.
Als familieleden of naasten van een terminaal persoon al eens een sterfbed hebben meegemaakt, is het belangrijk om te weten ‘hoe’ ze dit hebben ervaren.
Welke waarde hebben ze aan dit eerdere sterfbed gegeven?
Welk verhaal is er bij hen achtergebleven over sterven?
Welke indrukken heeft dit gegeven?

En toch is het stellen van deze vragen voor vele zorgverleners, zoals jij en ik, een eyeopener.
In de snelheid van het werk en de vele uitdagingen en verantwoordelijkheden die dit mooie zorgwerk je geeft, is het niet meteen het eerste vraagstuk dat naar boven komt.

Graag gebruik ik dit schrijven om dit bewustzijn (weer) even aan je mee te geven.
Je begrijpt natuurlijk als geen ander dat deze eerdere ervaringen hun beeld van een nieuw sterfbed van een dierbare op voorhand inkleuren, met alle gedachtes, gevoelens en emoties die daarbij komen. Dat is logisch. Zo werkt het onderbewustzijn.

Hoe belangrijk is het dan wel niet om altijd uitleg te geven, proactief, over hoe een verwacht stervensproces er in de basis uitziet. Welke observaties bij de stervende eigenlijk altijd zichtbaar zijn, hoe klein of groot dan ook. En hoe je dat kunt interpreteren?
Ook het informeren over stervensonrust is essentieel. Net zoals dat levens-einde-ervaringen zich veelvuldig voordoen. Alle situaties die voor veel impact kunnen zorgen.

Aan jou en mij is het de belangrijke taak om bewust te zijn van eerder meegemaakte sterfervaringen door familieleden en naasten van de persoon die gaat sterven. En dat je aandacht hebt voor deze eerdere, impactvolle ervaringen en hierop te anticiperen in het geven van uitleg en steun, wat kan zorgen voor helderheid en enigszins rust.

Jij wil toch ook dat de naasten die al midden in de rouw zitten van een dierbare die komt te overlijden, een zo rustig en vredig mogelijk gevoel voor altijd met zich meedragen, met het sterven dat er weer aan komt?